Dyn leafde sil altyd by ús bliuwe.

Tank foar alle goede soargen.

It like allegear sa moai
wy hiene it goed mei-inoar.
Do wiest sa libben
en wy hiene noch sa folle plannen.
In protte minsken hawwe dyn freonskip ûnderfûn.
Wy sille dy tige misse.

Dat libjen striid is, wisten wy beide
Ek wat echte freonen wiene
Beide hâlden wy fan de fûgels,
de blommen en de see
Betanke. . . foar alles,
't is te folle om te neamen.

Wat frjemd, datsto der net wêze silst
wannear 't wy wer nei hûs gean sille.
Do silst net yn de keamer wêze
en ús omearmje, as eartiids.

Wy sille dy rêst gunne
al is't al drôvens yn ús hert.
Dyn lijen oansjen, dy net helpe kinne
dat wie ús grutste smert.

"Hieltyd opnij begjinne,
dat is libbensmoed"

Elk libben hat sin
is men yn frede stjert.

Oant no ta hasto ús laat
Do joechst ús alle krêft
Mei ús beiden strieden wy de striid
dy't no folbrocht is.

Ferjit syn / har triennen
Bewarje syn / har golle laits
Hy / sy hat syn / har striid striden
Dat er / se yn frede rêste mei

As libben lijen wurdt,
yn ierdske tsjusterens,
is stjerren befrijing
en fiert ús nei it Ljocht

Dit stjerren is sa swier te ferwurkjen
Har libben wie ús allegear safolle wurdich
Sy wie ien fan dy stille, geastlik sterken,
dy't eltsenien, allinnich harsels net sparre.

Sa folle soarten fan fertriet
ik neam se net
mar ien, it ôfstan dwaan en skieden
En net it snijen docht sa sear
mar it ôfsnien wêzen.
                       M. Vasalis

Rêst myn jonge
yn 'e holte fan syn earm
dan sille wy besykje
om oan syn oare hân
fierder te gean.
          Hetty van Coluuidun

Troch de triennen fan dizze oere
slûpt syn/har glim
syn/har eagen, syn/har stim,
mar foaral syn/har hert.

De leechte dy’t er efterlit
kin nimmen weinimme,
yn bliuwende leafde betinke wy
wat er foar ús betsjutten hat

It lêste bytsje is no op
der wie gâns te ferduorjen
It kearske is no opbaarnd
Dôve binne alle fjurren

As libjen lijen wurdt,
is rêsten goed

Grut wie dyn ynset foar alles
mei dy fierder libje yn ús

"Syn hannen hawwe foar ús wurke,
syn hert hat foar ús kloppe,
syn eagen hawwe ús oan it lêst ta socht,
hy hat syn taak folbrocht
hy mei rêste yn frede"

Sûnder te kleien hat er moedich striden
alles yn it libben fûn er sa moai
Hy sei faak: "t Is goed hear'
yn in libben fol leafde, wurkjen en soargjen
sa libbet er yn ús oantinken troch

Ôfskie nimme is
mei tankbere hannen oannimme
al wat it oantinken wurdich is

Tank, goede freonen
foar al it moaie dat
wy mei-inoar belibbe hawwe

Om  mem hinne is't no stil
nettsjinsteande har libbensmoed en
sterke wil
Nei in wurksum en dreech bestean
hat se har lêste striid
opjaan moatten
Wy steane mei ús fertriet allinne
har plak is leech,
want  sy gie fan ús hinne

Flauwe ferwachting
falske hope stoar
yn it lêste Ijocht fan dyn eagen.
Dea tij.
Dea tij.
yn de skiere tiid
fan ôfskie nimmen
dêr't it begryp
yn waakse moast.

Krekt no'st der net mear bist
silst altyd by ús wéze

Hy / hja hie de wil om te libjen,
mar net mear de krêft

oergien
fan hjir
dei en nacht
nacht en dei
nei dêr
bliuwend Ijocht
              Theodora

Do woest noch safolle goed dwaan
Dyn taak wie hjir noch lang net dien tochste
Mar do moast it oerjaan
Te ier bist fan ús gien.
                      Jan Jepma

Nea freegjend
nea kleiend
altyd alles yn himsels / harsels dragend
wie er / se in stipe foar in soad minsken.

Myn fêste regel hat altyd west:
ik jou eat pas foargoed op,
as ik der folslein wis fan bin dat der
alhiel neat mear oan te dwaan is;
en no is it dan safier. . .

De minsken syn dagen binne as gers 
hja bloeie as de blommen yn it iepen fjild
dan waait de wyn en se binne weiwurden

Sa as in blêd fan de beammen delkomt,
sa giet in libben út dizze ierde
De fûgels sjonge fierder

"Dêr't de beam faIt, bliuwt er lizzen:
De dea is it wichtichste momint yn in libben;
wês dêrom hieltyd ree de geast te jaan"

Noch hast (omtrint?) neat,
sa jong en ûnwittend;
mar dochs sa grut en moai,
watsto foar ús betsjut hast

'n Ofskie is swier as 't moai west hat
mar ik bliuw altyd by dy, do libbest yn myn geast

Myn taak is folbrocht,
jim leafde foarinoar moat bliuwe.

De grutte stilte moast no stadichoan mar komme
ynstee fan al de gjalpen dy't de wrâld jout. . .
De grutte stilte mei syn deadske dreamen
dy't hiel ús Iyts gedoch ynienen te spot makket

"Rêst no mar út,
do hast dyn striid striden
Do hast it as in moedich minske dien
Wa kin begripe watsto lit hast?
Wa kin fiele watsto trochstien hast?"

Do wiest in man fan net folIe wurden
Dúdlik werkenber foar dejingen
dy't by dy hearden
In man, dêr't men op bouwe koe
mei in wurd dêr't men op fertrouwe koe
Efter dy leit in libben
fan wurkjen en plicht
en krekt dàt bepaalde
yn alles dyn gesicht
sa beskieden ast libbe hast
sa beskieden bist ferstoarn.